ΛΕΙΟΜΥΩΜΑ ΠΡΟΣΤΟΜΙΟΥ. ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ
ΚΑΝΟΥΤΟΣ Δ., ΓΚΕΡΜΠΕΣΗ Μ., ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ Μ., ΠΑΠΑΡΙΖΟΥ Κ., ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Δ.
Τμήμα Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής Π.Γ.Ν.Π., Εργαστήριο Παθολογικής Ανατομικής Π.Γ.Ν.Π.
ΣΚΟΠΟΣ: Με αφορμή την εκπυρήνιση και ιστολογική τεκμηρίωση λειομυώματος στο προστόμιο του κάτω χείλους, η παρουσίαση της σπάνιας για τη στοματική κοιλότητα ιστοπαθολογικής αυτής οντότητας και η ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας.
ΥΛΙΚΟ – ΜΕΘΟΔΟΣ: Άνδρας 23 ετών, καλής γενικής υγείας, απευθύνθηκε στο Τμήμα μας για ασυμπτωματικό ψηλαφητό μόρφωμα του προστομίου του κάτω χείλους. Η βλάβη η οποία ήταν μέγιστης διαμέτρου 10 mm περίπου, ομαλής παρυφής, υπόλευκη, σκληροελαστική, συμπαγής και άμισχη εξαιρέθηκε με ευκολία από τα πέριξ μαλακά μόρια υπό τοπική αναισθησία. Η ιστοπαθολογική εξέταση ανέδειξε λειομύωμα του προστομίου, το οποίο με δεδομένη την πενία έως απουσία λείων μυϊκών ινών στη στοματική κοιλότητα αποτελεί ένα από τους σπανιότερους όγκους της τελευταίας. Η βλάβη τεκμηριώνεται τόσο in-situ στην ανατομική της κοίτη διεγχειρητικά, όσο και με ιστοπαθολογικές εικόνες του παρασκευάσματος και ειδικές ανοσοϊστοχημικές χρώσεις (δείκτες μυϊκών ινών, δείκτες νευρικών ινών).
ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι λείες μυϊκές ίνες στη στοματική κοιλότητα δεν απαντώνται παρά μόνο στο μυϊκό χιτώνα αγγείων της τελευταίας. Με αυτό το δεδομένο, οι τεκμηριωμένες ως λειομυώματα βλάβες της στοματικής κοιλότητας δεν υπερβαίνουν τις λίγες δεκάδες στην παγκόσμια βιβλιογραφία. Τα κλινικά τους χαρακτηριστικά δεν είναι ειδικά για τη βλάβη. Τα συμπτώματα των τελευταίων σχετίζονται περισσότερο με την εντόπιση (δυσμορφία, παρεμβολή στη μάσηση, δυσαρθρία, απορρόφηση οστού, παρεκτόπιση ριζών δοντιών κλπ) παρά με τη φύση καθεαυτή της χωροκατακτητικής βλάβης. Τόσο κλινικά όσο και ιστοπαθολογικά η βλάβη πρέπει να διαφοροδιαγνωστεί από καλοήθεις βλάβες (εστιακή επιθηλιακή υπερπλασία, ραβδομύωμα, ίνωμα, νευροΐνωμα, λίπωμα, σβάννωμα, πυογόνο κοκκίωμα και βλεννοκήλη) και κακοήθειες (λειομυοσάρκωμα, ινοσάρκωμα, ραβδομυοσάρκωμα). Καθοριστικό ρόλο στη διάγνωση και ταυτοποίηση παίζει η ανοσοϊστοχημεία (SMA, Desmin, S100).
