Γναθοπροσθετική αποκατάσταση ασθενή με κακόηθες αδαμαντινοβλάστωμα της άνω γνάθου. Παρουσίαση και περιγραφή της περίπτωσης.

ΠΑΠΑΔΙΟΧΟΥ ΣΟΦΙΑ, ΣΠΑΤΟΥΛΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ, ΠΑΠΑΔΙΟΧΟΣ ΙΩΑΝΗΣ

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Εισαγωγή: Οι γναθοπροσωπικές βλάβες διακρίνονται α) σε συγγενείς, β) επίκτητες και γ) αναπτυξιακές. Στις επίκτητες βλάβες συγκαταλέγονται και τα νεοπλάσματα της γναθοπροσωπικής χώρας η χειρουργική αφαίρεσή των οποίων καταλείπει ελλείμματα που αποκαθίστανται είτε με α) ελεύθερα αγγειούμενα μοσχεύματα, είτε β) με γναθοπροσθετικές αποκαταστάσεις ή γ) με συνδυασμό τους.

Σκοπός: Σκοπός της επιτοίχιας ανακοίνωσης είναι α) να παρουσιάσει αναλυτικά τα στάδια της γναθοπροσθετικής αντιμετώπισης με αποφρακτήρα του εκτεταμένου ελλείμματος της άνω γνάθου και β) να αναδείξει σε εξειδικευμένες περιπτώσεις όπως αυτήν την σημασία της συνεργασίας του στοματικού και γναθοπροσωπικού χειρουργού με τον προσθετολόγο.

Υλικά και Μέθοδοι: Σε γυναίκα ασθενή ετών 45 πραγματοποιήθηκε χειρουργική εκτομή κακοήθους αδαμαντινοβλαστώματος στην άνω γνάθο στην πανεπιστημιακή κλινική της Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του νοσοκομείου Παπανικολάου (Θεσσαλονίκη). Από την κλινική και ακτινογραφική εξέταση το νεόπλασμα επεκτείνονταν στον πτερυγογναθιαίο και πτερυγοϋπερώιο διάστημα. Η γναθοπροσθετική αντιμετώπιση πραγματοποιήθηκε σε δύο φάσεις: α) την αρχική φάση γνωστή στην αγγλική ορολογία ως surgical obturation phase όπου τοποθετήθηκε η προσωρινή προσθετική αποκατάσταση-αποφρακτήρας κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης και β) τη δεύτερη φάση η οποία πραγματοποιήθηκε 4 μήνες μετά τη χειρουργική επέμβαση. Στη δεύτερη φάση οι ιστοί είχαν σταθεροποιηθεί και επουλωθεί πλήρως επιτρέποντας την έναρξη της κατασκευής της τελικής αποκατάστασης.

Αποτελέσματα-Συμπεράσματα. Η προσθετική διαχείριση της περίπτωσης που παρουσιάζεται συγκεντρώνει το ενδιαφέρον τόσο του στοματικού και γναθοπροσωπικού χειρουργού όσο και του προσθετολόγου. H ανάγκη για εξατομικευμένη αντιμετώπιση της περίπτωσης έγκειται τόσο στην έκταση της βλάβης όσο και στην ανατομική της θέση. Η γναθοπροσωπική αποκατάσταση που τοποθετήθηκε συνέβαλλε α) στην βελτίωση της αισθητικής εμφάνισης του ασθενή, β) στην βελτίωση των λειτουργιών της φώνησης και της μάσησης, γ) στην προστασία των ιστών και την βελτίωση της επούλωσής τους και δ) στην απόδοση ψυχολογικής υποστήριξης στον ασθενή.